Сураи Аль-Араф — Оят 108

1. Маънои калимаҳо:

— «وَنَزَعَ»: берун овард, кашид.

— «بَيْضَاءُ»: сафед, равшан.

— «لِلنَّاظِرِينَ»: барои бинандагон, яъне барои ҳамаи онҳое, ки ба он нигоҳ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) асоро нишон дод, дасти худро ба гиребон ё зери боли худ бурд ва берун овард, ногаҳон дасташ сафед шуд, монанди шир, бе ягон нуқсон ва бе марази барас. Ин сафедӣ на аз беморӣ буд, балки мӯъҷизае равшан барои Фиръавн ва қавми ӯ буд. Даст чунон дурахшанда буд, ки бинандагонро ба ҳайрат меовард ва нури он бар нури офтоб ғолиб мешуд. Вақте Мӯсо (алайҳис-салом) дасти худро боз ба гиребонаш бармегардонд, он ба ранги аввалаи худ — мисли дигар узвҳои баданаш — бармегашт. Ин нишонае буд барои он ки ҳақиқати рисолати ӯро бифҳманд ва бидонанд, ки ин қудрати Худост, на ҷоду.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди Таъоло ба паёмбаронаш мӯъҷизаҳои равшан ато мекунад, то мардум ҳақро бишиносанд.

— Мӯъҷизаи дасти сафед далели он аст, ки ҳақиқат ҳамеша бо далелҳои возеҳ тасдиқ мешавад ва инсон бояд ба онҳо гӯш диҳад.

— Дар ин оят ибратест барои ҳама: ҳар гоҳ Худо бихоҳад, чизҳои оддӣ метавонанд ба нишонаҳои бузург табдил ёбанд, ва ин ба мо умед ва боварро ба қудрати Парвардигор зиёд мекунад.

— Инчунин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оёти Қуръон бодиққат нигоҳ кунем ва дар онҳо далелҳои равшани тавҳидро бибинем, то дилҳо ба ислом ва Қуръони Карим гармтар шаванд.