Сураи Аль-Араф — Оят 110

1. Маънои калимаҳо:

• يُرِيدُ: мехоҳад, қасд дорад.
• أَن يُخْرِجَكُم: ки шуморо берун кунад.
• مِّنْ أَرْضِكُمْ: аз замини шумо.
• فَمَاذَا تَأْمُرُونَ: пас чӣ фармон медиҳед? чӣ маслиҳат медиҳед?

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба мардуми худ гуфт, ки Мӯсо (алайҳис-салом) мехоҳад шуморо аз замини Миср берун кунад ва бо он чизе ки меорад, мақсадаш ин аст, ки шумо аз ин сарзамин рафта, онро тарк кунед. Сипас Фиръавн ба атрофиёни худ ва бузургони қавмаш рӯ оварда, аз онҳо пурсид: дар бораи Мӯсо чӣ маслиҳат медиҳед ва чӣ роҳеро пешниҳод мекунед? Ӯ мехост бо машварати онҳо чорае биандешад, то Мӯсоро аз роҳи худ боздорад ва мардумро аз пайравӣ аз ӯ нигоҳ дорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва даъвати паёмбарон ҳамеша бо мухолифати золимон рӯ ба рӯ мешавад, аммо онҳо наметавонанд нури ҳақро хомӯш кунанд.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки золимон барои нигоҳ доштани қудрати худ ба макру ҳила ва машварати бад рӯ меоранд, вале натиҷаи ниҳоӣ ба фоидаи аҳли ҳақ аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба даъвати ҳақ сабр кунем ва аз мухолифати мардум натарсем, зеро Худованд ёвари пайравони ҳақ аст.
• Қиссаҳои Қуръон дарсҳои бузург доранд: ҳар кас ба зулм ва мухолифати ҳақ бархезад, оқибати бад хоҳад дошт, ва ҳар кас ба ҳақ пайравӣ кунад, саранҷом пирӯз мешавад.