Сураи Аль-Араф — Оят 109

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمَلَأُ»: бузургону сарварони қавм, ашроф ва пешвоёни мардум.

— «لَسَاحِرٌ»: ҷодугар, яъне касе ки бо ҷоду мардумро фиреб медиҳад.

— «عَلِيمٌ»: хеле доно ва моҳир дар кори худ.

1. Тафсири оят:

Вақте Мӯсо (алайҳис-салом) мӯъҷизаи худро нишон дод — асои ӯ ба мори бузург табдил ёфт ва дасташ бе ягон беморӣ сафед гашт — бузургону сарварони қавми Фиръавн ба мардум гуфтанд: «Ин мард ҷуз ҷодугаре нест, ки дар ҷоду хеле моҳир ва доност. Ӯ бо ҷодуи худ чашми мардумро мебандад ва онҳоро фиреб медиҳад, то гумон кунанд, ки асо ба мор табдил ёфтааст, ҳол он ки ин танҳо чашмбандӣ аст». Онҳо ин суханонро гуфтанд, то мардумро аз имон ба Мӯсо боздоранд ва худро дар назди Фиръавн бузург нишон диҳанд. Вале ҳақиқат ин буд, ки он чи Мӯсо нишон дод, мӯъҷизаи Худо буд, на ҷоду.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳамеша бо мӯъҷиза ва далели равшан зоҳир мешавад, ҳарчанд душманон кӯшиш кунанд онро инкор кунанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳасад ва худхоҳии бузургон метавонад онҳоро аз пазируфтани ҳақ боздорад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми дидани ҳақиқат ба он имон оварем ва аз пайравии ноҳақ рӯй гардонем.

— Қуръон ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва моро ба андеша ва тафаккур даъват менамояд, то роҳи ростро пайдо кунем ва ба он амал намоем.