سورت اعراف — آیت 120

د معناوي کلمې:

• (وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ): ساحران وغورځول شول، يعنې دوی ټول په يو ځل ځمکې ته وغورځول شول.
• (سَاجِدِينَ): په مخونو ځمکې ته پروت، د الله تعالی لپاره سجده کونکي.

د آيت تفسير:

کله چې ساحرانو د حضرت موسى عليه السلام معجزه وليدله، چې هغه لوی مار شو او د دوی ټول جادو يې تېر کړ، نو دوی په خپل زړه پوه شول چې دا د انسان کار نه دی، بلکې د الله تعالی ځانګړې قدرت دی. دوی په خپلو سترګو هغه حقيقت وليد چې د دوی د زړونو سترګې يې روښانه کړې. نو سمدستي يې زړونه د ايمان په رڼا روښانه شول، او ټول په يوه وار ځمکې ته په سجده کې وغورځول شول، د الله رب العالمين لپاره.

دوی په دې شيبه کې نه يوازې د موسى عليه السلام په مقابل کې ماتې ومنله، بلکې د حق په مقابل کې يې سرونه ټيټ کړل او په بشپړ توګه يې خپل ځانونه الله ته وسپارل. دا هغه حالت و چې د دوی په زړونو کې د ايمان رڼا راغله او دوی له تيارو او باطل څخه د حق او رڼا لور ته واوښتل.

دا آيت مونږ ته دا درس راکوي چې کله انسان حق ويني او په زړه يې ومني، نو بايد بې له ځنډه تسليم شي. ساحران چې مخکې د فرعون په خدمت کې وو او د باطل د ملاتړ لپاره يې جادو کاوه، کله چې يې حق وليد، نو سمدستي يې خپل ځانونه الله ته وسپارل. دا د دوی د زړونو پاکوالی ښيي چې دوی د حق د منلو لپاره چمتو وو.

مونږ بايد له دې آيت څخه دا سبق واخلو چې حق ته بايد په بشپړ زړه تسليم شو، او کله چې د الله تعالی نښې او معجزې وينو، نو بايد خپل زړونه د ايمان لپاره پرانيستي وساتو. الله تعالی هغه چا ته هدايت ورکوي چې د حق د منلو لپاره يې زړه چمتو وي، لکه څنګه چې ساحرانو ته يې هدايت ورکړ.