ซูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ — อายะฮฺ 120

ความหมายของคำที่ควรอธิบาย:

• وَأُلْقِيَ หมายถึง พวกเขาล้มตัวลงอย่างรวดเร็วและหมดสติลงกับพื้น ราวกับถูกโยนลงไป
• السَّحَرَةُ หมายถึง เหล่าพ่อมดนักเล่นกลของฟาโรห์
• سَاجِدِينَ หมายถึง ผู้ที่หมอบกราบลงกับพื้นด้วยความนอบน้อมต่ออัลลอฮ์

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่อมูซา (อัลัยฮิสสลาม) ได้โยนไม้เท้าของเขา มันก็กลายเป็นงูตัวใหญ่ที่กลืนกินเชือกและไม้เท้าของเหล่าพ่อมดทั้งหมด พวกพ่อมดจึงรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่มูซานำมานั้นไม่ใช่มนต์หรือเวทมนตร์ใดๆ หากแต่เป็นความจริงและปาฏิหาริย์จากพระเจ้าผู้ทรงอำนาจสูงสุด พวกเขาจึงล้มตัวลงหมอบกราบทันทีในสภาพที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความนอบน้อมและสำนึกผิด ประกาศศรัทธาต่อพระเจ้าของมูซาและฮารูน โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของมูซาและเป็นผู้ที่ฟาโรห์ให้สัญญาว่าจะให้รางวัลมากมายหากชนะ การที่พวกเขาล้มตัวลงกราบในทันทีนั้นแสดงให้เห็นถึงความจริงใจและการยอมรับความจริงด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ เมื่อความจริงปรากฏชัดแจ้ง พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะละทิ้งความเท็จและหันเข้าหาความจริง

บทเรียนที่ได้รับจากอายะฮ์นี้:

1. ความจริงย่อมปรากฏชัดเสมอ และผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์จะยอมรับความจริงได้ทันทีเมื่อเห็นมัน แม้จะต้องสูญเสียผลประโยชน์ทางโลกก็ตาม
2. ปาฏิหาริย์ของบรรดาศาสดาเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่ทำให้ผู้คนที่มีหัวใจเปิดกว้างยอมรับศรัทธา
3. การยอมจำนนต่ออัลลอฮ์ด้วยความนอบน้อมเป็นการกระทำที่ประเสริฐที่สุด และการสำนึกผิดเมื่อเห็นความจริงเป็นคุณธรรมที่อัลลอฮ์ทรงรัก
4. ผู้ที่แสวงหาความจริงด้วยความจริงใจ อัลลอฮ์จะทรงชี้นำพวกเขาให้พบกับทางนำ แม้พวกเขาจะเคยอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับศาสนาก็ตาม
5. ความศรัทธาที่แท้จริงเกิดขึ้นได้ทันทีเมื่อหัวใจเปิดรับแสงสว่างแห่งความจริง โดยไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานหรือการไตร่ตรองที่ยืดเยื้อ