Surja El-A'raf — Ajet 120

Kuptimet e fjalëve:

• "U ulk" (وَأُلْقِيَ): U hodhën, ranë përtokë me nxitim dhe pa vonesë.
• "Saharet" (السَّحَرَةُ): Magjistarët e mbledhur nga Faraoni për t'u përballur me Musain (paqja qoftë mbi të).
• "Sexhde" (سَاجِدِينَ): Duke u përkulur me fytyrë përtokë në shenjë adhurimi dhe nënshtrimi ndaj Allahut.

Tefsiri i ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) hodhi shkopin e tij dhe ai u shndërrua në një gjarpër të madh që gëlltiti gjithçka që kishin hedhur magjistarët, magjistarët e kuptuan menjëherë se kjo nuk ishte magji, por mrekulli hyjnore që tejkalon fuqinë njerëzore. Ata e njohën të vërtetën me zemrat e tyre përpara se ta shqiptonin me gjuhët e tyre, dhe ranë përtokë në sexhde, duke u dorëzuar plotësisht para madhështisë së Allahut, Zotit të botëve. Ata nuk hezituan as për asnjë çast, por u hodhën në sexhde si një trup i vetëm, duke dëshmuar me këtë veprim se e pranuan të vërtetën dhe e braktisën magjinë dhe rrugën e Faraonit.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Fuqia e së vërtetës është e pamposhtur; kur ajo zbulohet qartë, zemrat e sinqerta e pranojnë atë pa vonesë, edhe nëse vjen nga një kundërshtar.
2. Përulësia dhe nënshtrimi ndaj Allahut është shenja e parë e besimit të vërtetë; magjistarët, që më parë ishin armiq të fesë, u bënë shembull i devotshmërisë në një çast të vetëm.
3. Ky ajet tregon se Allahu i udhëzon njerëzit e sinqertë drejt së vërtetës, edhe nëse ata kanë qenë më parë në rrugë të gabuar, dhe se pendimi dhe kthimi tek Ai është gjithmonë i pranuar.
4. Sexhdeja është kulmi i adhurimit dhe shprehja më e lartë e dorëzimit ndaj Krijuesit; ajo i afron robërit me Allahun dhe i pastron zemrat nga krenaria dhe arroganca.