Suurah Al-A'raaf — Aayad 120

Macnada Erayada:

• وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ: Waxaa laga wadaa inay dhulka ku dhacaan si degdeg ah, isagoo ay ka muuqato cabsida iyo yaabka.
• سَاجِدِينَ: Waxay u sujuudeen Allaah, oo wejigooda dhulka saareen.

Tafsiirka Aayadda:

Markii Muuse (CS) ushiisii tuuray, waxay noqotay mas weyn oo liqay waxa saaxiriintu shaydaanka ku tusayeen oo dhan. Markaas ayay saaxiriintii oo ahaa dad xirfad ku xeel dheer sixirka, oo ay ugu horreeyeen xagga aqoonta sixirka, markay arkeen mucjisada Muuse oo ahayn runta cad, waxaa ku dhacay cabs iyo yaab baahsan, waxayna garteen inay tahay wax ka baxsan awoodda dadka, oo ay tahay xujo ka timid Allaah. Sidaas darteed waxay isku soo tuureen sujuud, iyagoo wejigooda dhulka saaray, oo ay u sujuudeen Allaah Rabbiga caalamka, iyagoo ka tanaasulay sixirkii iyo xirfaddii ay lahaayeen, oo ay ku qirteen in Muuse uu yahay Rasuul run ah.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Aayaddani waxay muujinaysaa in runtu markay soo baxdo, ay qalbiyada ku xoog yeelato, oo ay dadka u horseedo inay aqoonsadaan xaqa, xataa haddii ay yihiin kuwo hore uga soo horjeeday.
2. Waxay ku tusinaysaa in sujuudda Allaah ay tahay calaamadda ugu weyn ee khushuuca iyo is-hoosaysiinta, oo ay tahay jawaabta ugu fiican ee la bixiyo marka la arko awoodda Allaah.
3. Waxay ku baraysaa in aqoonta iyo xirfadda, haddii ay u adeegaan xaqa, ay noqon karaan sabab ay dadku ku helaan hanuun, sida saaxiriintu ay sixirkoodii uga tanaasuleen markay arkeen xaqa.
4. Waxay ku dhiirigelinaysaa Muslimka inuu si degdeg ah ugu noqdo Allaah marka uu arko calaamadaha xaqa, isagoon dib u dhigin, oo uu u sujuudo isla markiiba.