Сураи Аль-Араф — Оят 120

1. Маънои калимаҳо:

— «أُلْقِيَ»: партофта шуданд, афтоданд.

— «السَّحَرَةُ»: ҷодугарон.

— «سَاجِدِينَ»: саҷдакунандагон, яъне ба рӯй афтодагон барои саҷда ба Худо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо мӯъҷизаи бузурги Худо бар ҷодугарон ғолиб омад ва онҳо ҳақиқати кори худро диданд, ки асое, ки ба мор табдил ёфта буд, ҳамаи ҷодуи онҳоро фурӯ бурд, ҷодугарон дарҳол ба саҷда афтоданд. Онҳо бо чашмони худ бузургии қудрати Худованди таъоло ва оёти равшани Ӯро мушоҳида карданд ва фаҳмиданд, ки ин кори Мӯсо ҷоду нест, балки мӯъҷизаи Худост. Аз ин рӯ, онҳо бе ихтиёр ба рӯй афтода, ба Худованди олам саҷда карданд ва таслим шуданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳангоми равшан шудан дилҳоро маҷбур мекунад, ки таслим шаванд, ҳатто агар пеш аз он душманӣ карда бошанд ҳам.

— Ҷодугарон бо дидани мӯъҷиза фавран ба саҷда афтоданд, ки ин далели он аст, ки Худованд дилҳоро ба самти имон тобоъ мекунад ва ҳидоят медиҳад.

— Ин воқеа ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дидани ҳақиқат ва нишонаҳои қудрати Худо бояд тавозуъ кунем ва ба Ӯ саҷда барем.

— Қуръони Карим ҳатто саргузашти душманони паёмбаронро бо ростӣ нақл мекунад, то мардум аз он ибрат гиранд ва ба ислом рӯ оваранд.

— Саҷдаи ҷодугарон намунаи зебои тавба ва бозгашт ба сӯи Худост, ки ҳар кас метавонад аз он пайравӣ кунад, то дилаш ба ислом ва Қуръон гарм шавад.