Аль-Араф сүрәсе — Аять 120

Сүзләр мәгънәсе:

«Улкый» — ташландылар, егылдылар; «сәхәрә» — сихерчеләр; «сәҗидән» — сәҗдә кылучылар, Аллаһка баш иючеләр.

Аять тәфсире:

Муса галәйһиссәлам гәебасын ташлагач, ул зур еланга әверелеп, сихерчеләрнең ясалма нәрсәләрен йотты. Бу хәлне күргән сихерчеләр, бу гадәти кеше көче белән эшләнә торган эш түгел, ә Аллаһның кодрәте белән булганын аңладылар. Аларның күңелләрендә иман нуры балкыды, һәм алар, үзләрен тулысынча Аллаһка ташлап, йөзтүбән сәҗдәгә егылдылар. Бу сәҗдә аларның ихтыярсыз, ә ихлас күңелдән чыккан хәрәкәте иде — алар Аллаһның бөеклеген танып, аңа буйсындылар. Бу вакыйга аларның сихерче булуларына карамастан, хакны күргәч, аны кабул итүләрен күрсәтә.

Гыйбрәтләр:

Бу аятьтән безгә зур гыйбрәт: хак диннең кодрәте һәрнәрсәдән өстен. Сихерчеләр үз осталыклары белән мактанган булсалар да, Аллаһның чын могҗизасын күргәч, тиз генә хакны таныдылар. Кеше гөнаһлы, хәтта бозык юлда булса да, ихлас күңел белән хакка кайтса, Аллаһ аны кабул итә. Моннан безгә тәүбә ишеге һәрвакыт ачык икәне аңлашыла. Шулай ук, Аллаһның кодрәтен күргәндә, кеше үзенең көче белән горурланырга түгел, ә Аллаһка тәкъвалык һәм буйсыну белән карарга тиеш. Сәҗдә — Аллаһка иң зур якынлык чарасы, ул күңелне пакьләндерә һәм иманны ныгыта.