Surat Al-A'raf — Ayat 120

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَأُلْقِيَ : lan padha dibuwang / tiba gumlethak. Ing kene tegese wong-wong mau tiba kanthi ora krasa, kaya-kaya dianthèng lan dibuwang.
• السَّحَرَةُ : para tukang sihir, yaiku wong-wong kang padha nglakoni sihir kanggo nglawan Nabi Musa.
• سَاجِدِينَ : padha sujud, yaiku nyembah lan ngasorake awak marang Allah.

2) Katrangané ayat:

Bareng para tukang sihir mau padha nyekseni kemenangan kang cetha lan bukti-bukti kang nyata saka kwasané Allah, atine padha obah lan imané padha tuwuh. Sanalika iku uga awaké padha tiba sujud marang Allah, Pangerané jagad kabeh. Ora ana kang bisa ngalangi, ora ana kang bisa nahan, amarga kwasané Allah iku gedhe banget lan bukti-buktine wis cetha banget. Mula saka iku, para tukang sihir mau padha sujud, ngasorake awak marang Allah, lan padha ngakoni kaluhurané Allah. Iki dadi tandha yèn atine wis padha kebuka lan padha nampa pituduh kang bener.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Kwasané Allah iku ora ana kang bisa nglawan. Nalika Allah kersa menehi pituduh, ora ana kang bisa ngalangi, sanajan wong iku maune mungsuh.
• Wong kang maune adoh saka bebener bisa dadi cedhak lan sujud marang Allah yen wis nyekseni bukti-bukti kang nyata. Mula aja padha putus asa marang sapa waé.
• Sujud iku tandha ngasorake awak lan ngakoni kaluhurané Allah. Iki dadi conto kang becik kanggo wong mukmin supaya tansah andhap asor marang Allah.
• Islam iku agama kang gampang ditampa dening ati kang resik. Bareng atine wis padha weruh bebener, wong bakal langsung nampa lan sujud marang Allah.
• Ayat iki mulangake yèn iman iku anugerah saka Allah. Mula aja padha sombong, lan tansah nyuwun supaya atine diparingi pituduh lan tetep ing dalan kang bener.