Сураи Аль-Араф — Оят 175

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• وَاتْلُ: бихон ва нақл кун.
• نَبَأَ: хабар, достон.
• آتَيْنَاهُ: ба ӯ додем.
• آيَاتِنَا: оятҳо, нишонаҳо ва далелҳои Худо.
• فَانسَلَخَ: берун шуд, ҷудо шуд, аз онҳо дур шуд.
• فَأَتْبَعَهُ: пайравӣ кард ӯро, ҳамроҳ ва қарин гашт.
• الْغَاوِينَ: гумроҳон, ҳалокшудагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба мардум хабар ва достони мардеро бихонад, ки аз банӣ Исроил буд ва Худо ба ӯ оятҳои худро ато карда буд. Ӯ он оятҳоро донист ва ҳақро, ки онҳо нишон медоданд, фаҳмид, аммо ба он амал накард ва онҳоро тарк намуд. Гӯё аз онҳо берун шуд, чунон ки мор аз пӯсташ берун мешавад. Баъд аз ин шайтон аз пайи ӯ рафт ва қарини ӯ гашт, то ки ӯро гумроҳ кунад. Натиҷа ин шуд, ки ӯ аз гумроҳон ва ҳалокшудагон гардид, ҳол он ки пештар аз ҳидоятёфтагон ва наҷотёфтагон буд. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки донистани ҳақ кофӣ нест, балки амал кардан ба он зарур аст; вагарна дониш ба зарари инсон табдил меёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Илм ва дониш неъмати бузурги Худост, аммо он вақте суд мерасонад, ки бо амал ҳамроҳ бошад.
• Тарк кардани амал ба дониш сабаби гумроҳӣ ва ҳалокат мегардад.
• Шайтон ҳамеша дар пайи он аст, ки одамонро аз роҳи ҳақ дур кунад; паноҳ бурдан ба Худо ва истодагарӣ дар тоъат зарур аст.
• Ин оят огоҳии бузург барои донишмандон аст, ки мавқеи худро ҳифз кунанд ва илми худро дар роҳи дуруст истифода баранд.
• Худованд одамонро ба таваба ва бозгашт ба сӯи Ӯ даъват мекунад, то ки аз роҳи гумроҳон нараванд ва дар роҳи рост қарор гиранд.