Сураи Аль-Араф — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

• أَوَعَجِبْتُمْ: Оё дар тааҷҷуб мондед ва ин корро аҷиб ҳисобидед?
• ذِكْرٌ: Ёдвард, панд ва ваҳй.
• رَجُلٍ مِّنكُمْ: Марде аз худи шумо, ки ӯро мешиносед ва аз ҳамҷинси шумост.
• لِيُنذِرَكُمْ: То шуморо аз азоби Худо битарсонад.
• وَلِتَتَّقُوا: Ва то шумо парҳезгорӣ кунед ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯед.
• وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ: Ва умед аст, ки ба шумо раҳм карда шавад.

1. Тафсири оят:

Оё шумо аз он ки ёдоварӣ ва панде аз ҷониби Парвардигоратон бар забони марде аз худи шумо омад, дар тааҷҷуб мондед? Ин мард дар миёни шумо бузург шудааст, шумо нисбату сидқи ӯро медонед ва ӯ дурӯғгӯ ва гумроҳ нест. Вай омадааст, то шуморо аз азоби Худо битарсонад, агар шумо дурӯғ бароред ва нофармонӣ кунед. Ва то шумо аз Худо битарсед ва фармонҳояшро иҷро намуда, аз манъкуниҳояш дурӣ ҷӯед, то шояд мавриди раҳмати Ӯ қарор гиред ва ба подоши бузурги Ӯ бирасед. Ин оят ба мардум мефаҳмонад, ки омадани паёмбар аз миёни худи онҳо неъмати бузург аст ва бояд ба он имон оваранд, на ин ки тааҷҷуб кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд паёмбаронро аз миёни худи мардум мефиристад, то онҳо ӯро бишносанд ва ба ӯ бовар кунанд.
• Ҳадафи асосии даъвати паёмбарон инзор (тарсондан аз азоби Худо), тақво (парҳезгорӣ) ва расидан ба раҳмати Худост.
• Тааҷҷуб кардан аз омадани ваҳй бар забони инсон асос надорад, зеро ин раҳмати Худо ба бандагонаш аст.
• Тақво сабаби раҳмати Худо мегардад ва инсонро ба саодати дуняву охират мерасонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон имон оварем, аз Худо битарсем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.