Surja El-A'raf — Ajet 70

Kuptimi i fjalëve:

• “Veç Atij” (وَحْدَهُ): Vetëm Allahut, pa asnjë shok.
• “T’i lëmë” (وَنَذَرَ): Të braktisim dhe të largohemi nga adhurimi i tyre.
• “Ajo që na premton” (بِمَا تَعِدُنَا): Dënimi dhe ndëshkimi me të cilin na kërcënon.
• “Nga të sinqertit” (مِنَ الصَّادِقِينَ): Nga ata që thonë të vërtetën në atë që pretendojnë.

Tefsiri i ajetit:

Populli i Adit i tha Hudit, duke u habitur dhe tallur: “A ke ardhur tek ne, o Hud, për të na urdhëruar që të adhurojmë vetëm Allahun dhe të braktisim idhujt që adhuronin etërit tanë të mëparshëm?!” Ata e konsideruan të pamundur lënien e adhurimit të idhujve, sepse kjo ishte tradita e të parëve të tyre. Pastaj, duke u tallur dhe duke sfiduar, i thanë: “Nëse je i sinqertë në atë që thua, sillna dënimin që na premton!” Ata nuk kërkuan udhëzim apo të vërtetë, por kërkuan me nxitim dënimin, duke mos besuar se do të vijë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Bindja e verbër ndaj traditës së të parëve pa e shqyrtuar atë me dritën e fesë është një pengesë e madhe për pranimin e së vërtetës, prandaj njeriu duhet të ndjekë të vërtetën kudo që është, edhe nëse kundërshton zakonet e të parëve.
2. Tallja me të dërguarit dhe sfidimi për të sjellë dënimin është shenjë e kokëfortësisë dhe largimit nga udhëzimi, ndërsa besimtari duhet të nxitojë drejt pendimit dhe bindjes, jo drejt kërkimit të dënimit.
3. Dënimi i Allahut vjen me siguri për ata që e meritojnë, edhe nëse vonohet, dhe kjo tregon drejtësinë e Allahut dhe fuqinë e Tij, e cila nuk i shpëton askujt.
4. Thirrja për në monoteizëm (Teuhid) është thelbi i fesë së të gjithë profetëve, dhe çdo thirrje tjetër që bie ndesh me të është e kotë dhe e dënuar të dështojë.