Аль-Мааридж сүрәсе — Аять 12

Сүзләрнең мәгънәләре:

• сәхибәтиһи — хатыны, тормыш иптәше.
• әхиһи — бертуган яки дин кардәше.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кыямәт көнендәге куркыныч хәлне сүрәтли. Кәфер кеше үзенең балаларын, хатынын, абыйсын һәм туганнарын — барысын да үзен ґәзаптан коткару өчен фидә (алмаш) итеп бирергә теләр иде. Ул көнне кеше үзенә иң якын кешеләрне дә онытыр, чөнки ґәзап бик авыр булачак. Әмма бу фидә беркемгә дә файда бирмәс, чөнки кыямәт көнендә һәркем үз гамәлләре өчен җавап бирәчәк. Бу — кәферләрнең үкенече һәм аларның хәленең аянычлы булуын күрсәтә.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Кыямәт көне бик авыр һәм куркыныч көн, ул көндә якын туганнар да бер-берсенә ярдәм итә алмаячак.
• Кеше гомерендә якыннарына нык бәйләнсә дә, ул көндә алардан баш тартырга мәҗбүр булачак.
• Дөньядагы бөтен нәрсә — балалар, хатын, туганнар — Аллаһы Тәгаләнең ґәзабыннан коткара алмый; коткару юлы — иман китереп, изге гамәлләр кылу.
• Мөэмин кешегә бу аять — гыйбрәт: ул дөньядагы вакытлыча нәрсәләргә алданып калмыйча, ахирәт өчен эшләргә тиеш.