சூரா அல்-மஆரிஜ் — வசனம் 21

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• الْخَيْرُ (அல்-கைர்): செல்வம், செழிப்பு, ஆரோக்கியம் போன்ற நன்மைகள்.
• مَنُوعًا (மனூஆ): மிகவும் தடுப்பவன், இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்பவன், இறைவனின் கடமைகளைச் செலுத்தாதவன்.

விளக்கம்:

மனிதன் இயற்கையாகவே பொருளாசை மிக்கவனாகவும், சகிப்புத் தன்மையற்றவனாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளான். அவனுக்குத் துன்பமோ, வறுமையோ ஏற்பட்டால் பொறுமையிழந்து புலம்புகிறான்; கவலைகளில் மூழ்கிவிடுகிறான். ஆனால், அவனுக்குச் செல்வமோ, ஆரோக்கியமோ, வசதியோ கிடைக்கும்போது, அதை இறைவனின் வழியில் செலவிடாமல், இறைவன் விதித்துள்ள கடமைகளான ஸகாத் போன்றவற்றைச் செலுத்தாமல், தானே சேமித்து வைப்பதில் கஞ்சத்தனமாக நடந்து கொள்கிறான். அவன் செல்வத்தை அடைந்ததும், அது தனக்கு மட்டுமே உரியது என்று கருதி, ஏழைகளுக்கும், கேட்பவர்களுக்கும் உதவ மறுக்கிறான். இந்தக் குணங்கள்தான் மனிதனின் பலவீனமான இயல்பாகும்.

ஆயினும், இந்த இயற்கையான குறைபாடுகளிலிருந்து விடுபட்டவர்களும் உண்டு. அவர்கள்தான் தொழுகையை நிலைநிறுத்துபவர்கள், தங்கள் செல்வத்தில் ஏழைகளுக்கு உரிமை உண்டு என்று நம்பி அதைச் செலுத்துபவர்கள், மறுமை நாளை நம்பி நல்லறங்கள் செய்பவர்கள், இறைவனின் தண்டனைக்கு அஞ்சுபவர்கள், தங்கள் கற்பைக் காப்பவர்கள். இவர்கள் மட்டுமே இந்தக் குறைபாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு நல்லடியார்களாக வாழ்கின்றனர்.

பயன்கள்:

1. மனிதனின் இயற்கையான பலவீனங்களை அறிந்து, அவற்றைச் சீர்படுத்த முயல்வதே இறைநம்பிக்கையாளனின் கடமை.
2. செல்வம் என்பது இறைவனின் அருட்கொடை; அதில் ஏழைகளின் உரிமை உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறது.
3. தொழுகை, ஸகாத் போன்ற கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் மனிதன் கஞ்சத்தனம் போன்ற தீய குணங்களிலிருந்து தூய்மையடைகிறான்.
4. இறைவனின் தண்டனையை அஞ்சுவதும், மறுமை நாளை நம்புவதும் நல்லறங்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றன.
5. இஸ்லாம் மனிதனின் இயற்கையான பலவீனங்களை அங்கீகரித்து, அவற்றைச் சீர்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளைக் கற்றுத் தருகிறது.