Sura Al-Ma'aridż — Werset 31

Znaczenie słów:

• ibtaghā – szukał, pragnął, dążył do czegoś.
• warā'a dhālika – poza tym, czego nie objęto wcześniejszym pozwoleniem (tj. poza żonami i niewolnicami).
• al-'ādūn – ci, którzy przekraczają granice (wyznaczone przez Allaha), występujący przeciwko prawu Bożemu.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset jest dopełnieniem wcześniejszych słów, w których Allah określił, co jest dozwolone dla człowieka w kwestii zaspokajania naturalnych potrzeb – mianowicie żony oraz niewolnice (w kontekście historycznym). Teraz Bóg mówi: *„Kto zaś szuka czegoś ponad to, ci są przekraczającymi granice”* – czyli ci, którzy pragną zaspokoić swoją żądzę w sposób inny niż ten, który został dozwolony przez Allaha, są ludźmi, którzy przekroczyli Jego prawa i wkroczyli w obszar zakazany.

Słowo „al-'ādūn” (przekraczający) wskazuje na to, że Allah wyznaczył człowiekowi jasne granice – co jest dozwolone (ḥalāl), a co zakazane (ḥarām). Ten, kto ich nie przestrzega, nie tylko łamie prawo Boże, ale także wyrządza krzywdę swojej duszy i społeczeństwu. Werset ten ma charakter ostrzeżenia, ale również podkreśla mądrość islamu w regulowaniu ludzkich popędów – nie przez ich całkowite tłumienie, lecz przez ukierunkowanie ich w sposób czysty i zgodny z wolą Stwórcy.

Werset ten jest częścią szerszego fragmentu, który opisuje cechy wierzących – ludzi, którzy strzegą swojej czystości, powstrzymują się od tego, co zakazane, i żyją w posłuszeństwie Bogu. Ostrzeżenie to ma więc charakter wychowawczy: ma uświadomić, że prawdziwa wolność nie polega na robieniu wszystkiego, co się chce, lecz na poddaniu się mądrości Boga, który najlepiej zna naturę człowieka.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Islam jest religią umiaru i czystości – nie zabrania człowiekowi naturalnych potrzeb, lecz uczy, jak je zaspokajać w sposób godny i zgodny z wolą Boga. To dowód na to, że islam szanuje ludzką naturę, ale jednocześnie chroni ją przed upadkiem.
2. Granice wyznaczone przez Allaha są dla naszego dobra – każdy zakaz w islamie ma w sobie mądrość, która chroni jednostkę i społeczeństwo przed chaosem, chorobami i rozkładem moralnym.
3. Odpowiedzialność przed Bogiem – człowiek nie jest pozostawiony sam sobie; każdy czyn będzie osądzony. Świadomość tej odpowiedzialności pomaga w samodyscyplinie i prowadzi do życia pełnego spokoju wewnętrznego.
4. Czystość i powściągliwość są oznaką wiary – wierzący, który panuje nad swoimi pragnieniami, jest silny duchem i zasługuje na szacunek. To droga do wewnętrznego pokoju i harmonii.
5. Zachęta do refleksji nad własnym postępowaniem – werset ten skłania do zadania sobie pytania: czy moje czyny mieszczą się w granicach wyznaczonych przez Boga? To zaproszenie do ciągłego doskonalenia się i powrotu na prostą ścieżkę, gdyby człowiek zbłądził.