Аль-Мааридж сүрәсе — Аять 43

Сүзләрнең мәгънәләре:

• әл-әҗдәс — каберләр.
• сираан — бик тиз, ашыгып.
• нусуб — дөньяда Аллаһтан башка гыйбадәт өчен куелган сыннар, потлар.
• йүфидун — ашыгалар, йөгерәләр.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кыямәт көнендәге хәлне сурәтли. Ул көнне кешеләр каберләреннән ашыгып чыгарлар, хәтта алар дөньяда потларына таба ашыккан кебек, бер-берсен узып, бик тиз йөгерерләр. Аларны чакыручыга (Исрафилнең сур көе) җавап биреп, курку һәм өмет белән урыннарыннан кубарылырлар. Бу аятьнең алдагы өлешендә әйтелгәнчә, алар дөньяда буш сүзләргә чумып, уйнап йөрделәр, ә менә бу көн — аларга вәгъдә ителгән ґәзап көне. Аларның күзләре түбән төшкән, хурлык һәм мәсхәрә аларны каплап алган булыр. Бу — алар дөньяда үзләре көлгән һәм ялганга санаган көндер.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Кыямәт көне чынбарлыктыр — һәркем кабереннән терелеп чыгар һәм үз эшләре өчен җавап бирер.
2. Дөньядагы ялгыш гамәлләр — мәсәлән, потларга табыну — кыямәт көнендә хурлыкка сәбәп булыр.
3. Мөэмин кеше бу көнгә әзерләнергә тиеш: гөнаһлардан тыелырга, изге гамәлләр кылырга, чөнки ул көннең авырлыгы һәркемгә мәгълүм.
4. Аллаһы Тәгаләнең вәгъдәсе хак — аның ґәзабыннан куркып, рәхмәтенә өмет итеп яшәргә кирәк.