Сураи Аль-Кияма — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَلَيْسَ»: оё нест? (барои тасдиқи чизе омадааст)

— «ذَٰلِكَ»: он Зот (яъне Аллоҳи таъоло)

— «بِقَادِرٍ»: тавонову қодир

— «أَن يُحْيِيَ»: зинда кардани

— «الْمَوْتَىٰ»: мурдагон

1. Тафсири оят:

Оё он Зоте, ки инсонро аз оби ночиз (нутфа) офарид, сипас онро ба лахтаи хун табдил дод, баъд аз он пайкари комил ва зебо сохт ва аз ҳамин як инсон ду навъ — мард ва зан — падид овард, оё чунин Зоти тавонову қодир наметавонад, ки мурдагонро дубора зинда кунад? Бале, ӯ тавон аст бар он ки ҳамаро барои ҳисобу ҷазо зинда гардонад. Ҳамон Зоте, ки офариниши аввалинро аз ҳеҷ чиз ба вуҷуд овард, бешубҳа аз зинда кардани мурдагон низ оҷиз нест. Ин оят далели равшанест бар он ки қиёмат ва ҳашр ҳақ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд андеша кунад, ки ҳаёти ӯ беҳуда ва бемақсад нест; ӯ офарида шудааст, то бандагии Аллоҳро ба ҷо оварад ва рӯзе ба ҳисоб кашида шавад.

— Тавонмандии Аллоҳ дар офариниши аввалин далели равшани тавонмандии Ӯ бар зинда кардани мурдагон аст; ин боиси қавитар шудани имон ба рӯзи қиёмат мегардад.

— Ин оят умедворӣ мебахшад, ки марг поёни ҳама чиз нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст, ва ин инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.

— Қудрати илоҳӣ бениҳоят аст; ҳар чизе, ки ба назари инсон ғайриимкон менамояд, барои Аллоҳ осон аст. Ин боиси таваккул ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ мешавад.

— Инсон бояд аз офариниши худ ибрат гирад ва фурӯтанӣ кунад, зеро ӯ аз оби ночиз офарида шудааст ва ҳеҷ гоҳ аз қудрати Парвардигор берун нест.