Сураи Аль-Кияма — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «فَجَعَلَ»: пас гардонид, қарор дод.

— «مِنْهُ»: аз он (яъне аз нутфа).

— «الزَّوْجَيْنِ»: ду ҷуфт, ду навъ.

— «الذَّكَرَ وَالْأُنثَىٰ»: мард ва зан.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят баён мекунад, ки аз ҳамон нутфаи ночиз ду навъро офарид: мард ва зан. Яъне Парвардигор аз оби ночизе, ки инсон онро хор медонад, ду ҷинси мухталиф — марду занро падид овард, то ҳаёти инсонӣ идома ёбад ва насл афзоиш ёбад. Ин оят далели қудрати бепоёни Худованд аст, ки аз чизе ночиз ва беқимат инсонеро бо ду шакли гуногун меофарад. Ҳамон Зоте, ки ин корро кардааст, бешубҳа қодир аст, ки инсонро пас аз марг бозгардонад ва ҳисобу китоб кунад. Ин оят ҳамчунин ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ӯ беҳуда ва бекор офарида нашудааст ва бояд ба масъулияти худ дар пеши Худованд огоҳ бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон нишон медиҳад, ки офариниши ӯ аз нутфаи ночиз будааст ва ин далели қудрати Худованд аст.

— Худованд аз як нутфа ду ҷинси гуногун — мард ва занро офаридааст, ки ин ҳикмати бузурги Ӯро нишон медиҳад.

— Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ӯ беҳуда офарида нашудааст ва рӯзе ба пеши Худованд бармегардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худованд бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ибодати Худованд тарғиб мекунад, зеро Ӯ моро аз чизе ночиз офаридааст.