Сураи Ан-Наба — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بَنَيْنَا»: бино кардем, офаридем ва устувор гардондем.
• «سَبْعًا»: ҳафт то.
• «شِدَادًا»: ҷамъи «شَدِيدَة» аст, яъне сахт, қавӣ ва мустаҳкам.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки болои сари шумо ҳафт осмони мустаҳкамро бино кардем. Ин ҳафт осмон аз ҷиҳати сохт ва офариниш бисёр қавӣ ва устуворанд, яъне дар онҳо ҳеҷ рахна, шикоф ва нуқсоне нест. Онҳо ба гунае муҳкам офарида шудаанд, ки гузашти замон ва дигар омилҳо ба онҳо таъсир намерасонанд ва онҳоро вайрон карда наметавонанд. Ин ҳафт осмони сахту пойдор нишонаи қудрати бепоёни Парвардигор ва дониши комили Ӯст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят бандаро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши осмонҳо даъват мекунад, то бузургии Худоро бишиносад.
• Мустаҳкамӣ ва устувории осмонҳо далели он аст, ки Худованд тавоное дорад, ки ҳар чизеро бино кунад ва ҳифз намояд.
• Ин нишонаҳо ба инсон ёдоварӣ мекунанд, ки бояд ба Парвардигори худ имон оварад ва аз неъматҳои Ӯ шукргузор бошад.
• Тафаккур дар бораи офаринишҳои Худо дилро ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад ва муҳаббати бандаро ба Парвардигор зиёд мекунад.