Сураи Ан-Наба — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• سِرَاجًا: чароғ, равшанӣбахшанда.
• وَهَّاجًا: бағоят дурахшон ва гармӣбахшанда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба яке аз неъматҳои бузурги худ ишора карда, мефармояд, ки Мо офтобро чун чароғе равшан ва бағоят дурахшон қарор додем. Ин чароғ на танҳо рӯшноӣ мебахшад, балки гармии худро низ ба тамоми ҷаҳон мерасонад. Офтоб бо нури худ рӯзро равшан месозад ва бо гармии худ ҳаётро дар замин имконпазир мегардонад. Ин ҳама ба қудрати Худои бузург ва меҳрубонии Ӯ бар бандагонаш далолат мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳар як неъмати Худо, аз ҷумла офтоб, нишонаи қудрат ва раҳмати Ӯст.
• Офтоб бо он ки бағоят бузург ва гарм аст, ба амри Худо барои мо хидмат мекунад ва ба мо зарар намерасонад, магари он ки Худо иҷозат диҳад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд ташвиқ мекунад, зеро Ӯ ин ҳама неъматҳоро барои осоиши мо офаридааст.
• Инчунин моро ба фикр водор мекунад, ки агар офтоб, ки як офаридаи Худост, ин қадар бузург ва пуриқтидор бошад, пас Худои офаридгор чӣ қадар бузургтар ва тавонотар аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба офаридаҳои Худо бо чашми ибрат нигоҳ кунем ва аз онҳо барои шинохтани Парвардигор истифода барем.