Surat An-Naba — Ayat 18

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• يَوْمَ (yauma): dina, yaiku dina kiamat utawa dina pisah antarane makhluk.
• يُنفَخُ (yunfakhu): diunekake, yaiku nalika Malaikat Israfil niup sangkakala.
• الصُّورِ (as-shūr): sangkakala utawa trompet sing diunekake dening Malaikat Israfil.
• فَتَأْتُونَ (fa-ta'tūna): banjur kowe kabeh padha teka, yaiku metu saka kubur menyang panggonan kumpul (mahsyar).
• أَفْوَاجًا (afwājan): kelompok-kelompok, rombongan-rombongan, utawa golongan-golongan sing beda-beda.

2) Tegese ayat iki:

Ing dina kiamat, nalika Malaikat Israfil niup sangkakala kanggo kaping pindhone, kabeh manungsa padha metu saka kubure lan teka ing panggonan kumpul kanthi rombongan-rombongan. Saben umat teka bebarengan karo pimpinane dhewe-dhewe. Dina iku wis ditemtokake dening Allah minangka dina pisah antarane makhluk, dina kanggo ngadili kabeh tumindake manungsa saka wong-wong sing biyen nganti wong-wong sing pungkasan. Ora ana siji wae sing bisa mlayu utawa ndhelik saka panguwasane Allah ing dina iku.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki ngelingake kita yen dina kiamat iku mesthi bakal kelakon, mula kita kudu tansah nyiapake awake dhewe kanthi nindakake amal saleh.
• Kabeh manungsa bakal dikumpulake tanpa kajaba, mula ora ana gunane gumantung marang pangkat, bandha, utawa keturunan.
• Tegese "afwājan" nuduhake yen saben golongan bakal teka bebarengan karo pimpinane, mula kita kudu milih pimpinan lan kanca sing bisa nuntun marang dalan sing bener.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang azab Allah, nanging uga pangarep-arep marang rahmat-E kanggo wong-wong sing taat.
• Kanthi ngelingi dina kiamat, ati kita dadi luwih tenang lan ora kepincut marang urip donya sing mung sakedheping netra.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah muhasabah lan nguatake iman, amarga mung iman lan amal saleh sing bisa nylametake ing dina iku.