Surat An-Naba — Ayat 17

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• يَوْمَ الْفَصْلِ (yaumul fashl): dina pamisahan, yaiku dina nalika Allah misahake antarane wong sing bener lan wong sing salah, antarane sing mlebu swarga lan sing mlebu neraka.
• مِيقَاتًا (miiqatan): wektu sing wis ditemtokake, janji sing wis dipesthekake ora bakal mundur utawa maju.

1. Tafsir ayat:

Satemene dina pamisahan, yaiku dina kiamat, iku wis dadi wektu sing ditemtokake dening Allah kanggo kabeh makhluk, wiwit saka wong-wong sing biyen nganti wong-wong sing pungkasan. Ing dina iku Allah bakal misahake antarane wong sing bener lan wong sing salah, lan saben uwong bakal nampa piwales sing cocog karo lakune ing donya. Dina iku mesthi bakal teka, ora bakal mundur sedhela wae saka wektu sing wis ditemtokake. Nalika malaikat ngunekake slompret minangka tandha tangine wong mati, kabeh manungsa bakal padha tangi saka kubure, saben umat dikumpulake bareng karo pimpinane. Ing dina iku ora ana sing bisa ngapusi utawa ndhelikake apa-apa, amarga kabeh wis kacathet kanthi cetha. Dina iku dadi wektu kanggo mbales kabecikan kanthi swarga lan mbales piala kanthi neraka.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe yen urip ing donya iki ora langgeng, mesthi ana dina pungkasan sing kudu disiapake kanthi becik.
• Kanthi ngerti yen dina kiamat iku mesthi teka, kita dadi luwih semangat nindakake kabecikan lan ngedohi piala.
• Ayat iki nuduhake keadilan Allah, ora ana sing bakal dizalimi, saben uwong bakal nampa piwales sing adil.
• Kita dielingake supaya ora nglalekake wektu, amarga saben detik ing donya iki bakal dipertanggungjawabake.
• Ayat iki nuwuhake pangarep-arep marang wong sing temen-temen ngibadah, amarga bakal ana piwales sing endah ing dina iku.