Сураи Ан-Наба — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• يُنفَخُ: дамида мешавад.
• الصُّور: шохе, ки фаришта Исрофил (алайҳис-салом) дар он медамад барои эҳёи махлуқот.
• أَفْوَاجًا: гурӯҳ-гурӯҳ, ҷамоат-ҷамоат.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки он рӯз вақти муайян ва миъоди ҳамаи аввалину охирин мебошад. Дар он рӯз фариштаи мукаррам Исрофил (алайҳис-салом) дар шох медамад — ин нафаси дуюм аст, ки бо он ҳамаи мардум аз қабрҳояшон зинда мешаванд ва ба сӯи майдони маҳшар меоянд. Онҳо на якҷоя ва бесарусон, балки гурӯҳ-гурӯҳ ва ҷамоат-ҷамоат ҳозир мешаванд: ҳар уммате бо имомаш, ҳар гурӯҳе бо роҳбараш, ва ҳар кас бо амали худ. Ин омадан барои ҳисобу китоб ва ҷазо додан аст, то ҳар кас натиҷаи амали худро бинад.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳатман хоҳад омад; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша омода бошад.
• Зинда шудан пас аз марг кори Худои тавоно аст, ки ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад.
• Мардум дар он рӯз гурӯҳ-гурӯҳ ҳозир мешаванд, ки ин нишонаи адолати Худованд аст — ҳар кас бо ҳамгуруҳи худ ва тибқи амалаш.
• Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки дар кадом гурӯҳ қарор хоҳем гирифт: гурӯҳи некӯкорон ё бадкорон.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат дилро нарм ва инсонро ба тоат ва некӯкорӣ наздик месозад, ки ин ҳақиқати неки ислом аст.