Сураи Ан-Наба — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Фасл: ҷудо кардан, ҳукм кардан, ва ҳисобу китоб.
• Миқот: вақти муайяншуда, ваъдагоҳи муқарраргардида.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, рӯзи ҷудоӣ — яъне рӯзи қиёмат, ки Худованд дар он миёни бандагонаш ҳукм мекунад ва ҳақро аз ботил ҷудо месозад — вақти муайян ва ваъдагоҳи муқарраргардидаест, ки ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад ва аз он ақиб намеафтад. Ин рӯз барои ҳамаи халқ — аз аввалин то охирин — муқаррар шудааст ва ҳеҷ кас аз он ҷо наметавонад фирор кунад. Дар он рӯз подоши некӯкорон ва ҷазои бадкорон дода мешавад, ва ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат ҳатман ва дар вақти муайян хоҳад омад, пас бояд ҳамеша омода бошем.
• Худованд одил аст ва рӯзи ҷудоӣ ҷойи мукофоту ҷазост, ки ин ба дили инсон умед ва тарс мебахшад — умед ба раҳмат барои некӯкорон ва тарс аз адолат барои гунаҳкорон.
• Ин оят моро ба сӯи масъулиятшиносӣ дар зиндагӣ ҳидоят мекунад, зеро медонем, ки ҳамаи амалҳоямон рӯзе ҳисоб хоҳанд шуд.
• Ваъдаи Худованд ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад, ва ин боиси оромии дили муъминон аст, ки медонанд адолат рӯзе барқарор хоҳад шуд.
• Ин оят моро ба сӯи некиву адолат ва дурӣ аз зулму бадӣ тарғиб мекунад, то дар рӯзи ҷудоӣ аз некӯкорон бошем.