سورت نبأ — آیت 7

د معناوي بيان (معاني کلمات):

• أَوْتَادًا: جمع "وَتَد"، چې د څيز د ټينګولو لپاره په ځمکه کې خښول کېږي، لکه د خېمې ښخېدونکي ميخونه.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د خپل قدرت او حکمت په يوه لویه نښه اشاره کوي، چې غرونه يې د ځمکې لپاره د ميخونو (وتدونو) په څېر پيدا کړي دي. لکه څنګه چې د خېمې ميخونه يې په ځمکه کې ټينګ ساتي او د باد له امله يې نه خوځېږي، هماغه شان غرونه د ځمکې د سطحې لپاره د ثبات او ټينګښت سبب ګرځېدلي دي، تر څو ځمکه د هغې د حرکت او لړزېدو مخه ونيسي او پر تختو مخلوقاتو باندې مضطربه او بې قراره نه شي. دا د الله تعالی هغه لوی نعمت دی چې د انسانانو د ژوند د اسانتیا لپاره يې برابر کړی دی، ځکه که غرونه نه وای، نو ځمکه به په دوامداره توګه لړزېدله او د انسانانو ژوند به په بشپړه توګه ګډوډ شوی و.

فايدې (ګټې):

1. دا آيت د الله تعالی د لوی قدرت او بې کفايته حکمت ښودنه کوي، چې داسې عظيم نظام يې جوړ کړی چې انسان يې په اړه فکر کوي او د هغه په عظمت حيرانېږي.
2. په دې آيت کې د الله تعالی د نعمتونو يادونه ده، چې انسان دې د هغه شکر ادا کړي او د هغه په رحمت او فضل باندې باوري شي.
3. دا آيت د قيامت د ورځې د ثبوت لپاره يو دليل دی، ځکه هغه ذات چې دې غرونو ته يې د ثبات خاصيت ورکړی، هغه يقيناً د مړيو د ژوندي کولو او د حساب د ورځې د رامنځته کولو توان لري.
4. په دې آيت کې د انسانانو لپاره دعوت دی چې د طبيعت په دې حيرانونکو پديدو کې غور او فکر وکړي، ځکه په دې کې د الله تعالی د توحيد او عظمت ډېرې نښې دي.