Сураи Ан-Наба — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— Ал-Ҷибол: ҷамъи «ҷабал», яъне кӯҳҳо.

— Автодан: ҷамъи «ватанд» ё «ватан», яъне мехҳое, ки чизеро ба замин мекӯбанд ва онро устувор медоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба яке аз неъматҳои бузурги худ ишора карда, мефармояд, ки кӯҳҳоро мисли мехҳо гардонидем, то заминро устувор нигоҳ доранд. Ҳамон тавре ки мех чодар ё хаймаро ба замин мебандад ва аз ҷунбишу фурӯғеҳтан нигоҳ медорад, кӯҳҳо низ мисли мехҳои азим дар рӯи замин қарор гирифтаанд, то замин аз зери пои мардум наларзад ва орому устувор бимонад. Ин сохтмони ҳикматомез далели қудрату раҳмати Парвардигор аст, ки заминро барои зиндагии инсон муҳайё ва мувофиқ гардонидааст.

1. Фавоиди ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки ҳар чизе дар ин ҷаҳон бо ҳикмати Худо офарида шудааст ва ҳеҷ чиз беҳуда нест.

— Замин ва кӯҳҳо нишонаи равшани қудрати Парвардигор ҳастанд ва инсонро ба шинохти Офаридгор наздик месозанд.

— Ин неъмати бузург моро ба шукргузорӣ ба Худованд тарғиб мекунад, зеро агар замин устувор намебуд, зиндагӣ дар он ғайриимкон буд.

— Ин оят ба мусулмонён умед мебахшад, ки Худованде, ки заминро бо кӯҳҳо устувор кардааст, метавонад ҳаёти бандагони худро низ ислоҳ ва устувор гардонад.

— Ва моро ба тафаккур дар бораи офаринишҳои Худо ва афзун гардидани имон ба Ӯ ҳидоят мекунад.