Surja En-Nebe — Ajet 7

Kuptimet e fjalëve:

• E-l-xhibal (الْجِبَالَ): Malet e mëdha e të forta në tokë.
• E-vtaden (أَوْتَادًا): Kunj (sing. veted), që përdoren për të mbajtur diçka të ngulitur në tokë, siç ngulen kunjet e çadrës.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar përmend në këtë ajet një nga mrekullitë e Tij në krijimin e tokës, duke thënë se Ai i bëri malet si kunja të ngulitura në tokë. Ashtu siç kunji e mban çadrën të qëndrueshme dhe e pengon atë nga lëkundja, po ashtu malet i mbajnë shtresat e tokës të fiksuara dhe e pengojnë atë nga lëkundjet dhe dridhjet e forta. Kjo tregon se toka nuk është e qetë nga vetvetja, por Allahu e ka stabilizuar atë me male të mëdha, që të jetë e përshtatshme për jetën e njerëzve dhe krijesave të tjera. Ky përshkrim i Allahut për malet si kunja është një e vërtetë shkencore që gjeologjia moderne e ka konfirmuar, sepse malet kanë rrënjë të thella që zbresin në brendësi të tokës dhe luajnë rol në balancimin e saj.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njohja e madhështisë së Allahut dhe fuqisë së Tij në krijimin e universit, sepse Ai krijoi malet si shtylla për tokën, gjë që tregon kujdesin e Tij për krijesat.
2. Ky ajet na fton të meditojmë në krijimin e Allahut dhe të shohim shenjat e Tij në natyrë, gjë që e forcon besimin dhe e shton mirënjohjen ndaj Tij.
3. Të kuptojmë se jeta në këtë tokë është e mundur vetëm me mëshirën dhe urtësinë e Allahut, i Cili e bëri tokën të qëndrueshme për ne, prandaj duhet ta falënderojmë Atë dhe ta adhurojmë vetëm Atë.
4. Ky ajet na kujton se Allahu nuk e krijoi krijimin kot, por me urtësi të madhe, dhe se Ai është i vetmi që meriton adhurim dhe bindje.