سوره نبأ — آیه 7

معانی کلمات:

• أَوْتَادًا: جمع «وَتَد» به معنای میخها؛ میخهایی که برای محکم کردن چیزی در زمین کوبیده میشوند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به یکی دیگر از نشانههای قدرت و حکمت خود در آفرینش اشاره میکند و میفرماید که کوهها را مانند میخهایی برای زمین قرار دادیم. همانگونه که میخها خیمه را در برابر باد و طوفان ثابت نگه میدارند، کوهها نیز با ریشههای عمیق و گسترده خود در دل زمین، پوسته زمین را از لرزش و اضطراب بازمیدارند و مانع از حرکت و جابهجایی آن میشوند. این تثبیت، سبب آرامش و پایداری زمین برای زندگی انسانها و سایر موجودات است. اگر این کوهها نبودند، زمین پیوسته در حال جنبش و تلاطم بود و زندگی بر روی آن ناممکن میشد.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت عظمت خداوند: تأمل در آفرینش کوهها و نقش آنها در پایداری زمین، انسان را به عظمت و قدرت بیپایان خالق هستی رهنمون میشود و ایمان او را تقویت میکند.
2. نظم و تدبیر در آفرینش: این آیه نشان میدهد که جهان هستی بر اساس نظم و حکمت دقیقی آفریده شده است و هیچ چیزی در آن بدون هدف و بیهوده نیست.
3. شکرگذاری نعمتها: زمین آرام و پابرجا نعمتی بزرگ است که خداوند برای آسایش بشر فراهم کرده است؛ بنابراین شایسته است انسان در برابر این همه نعمت، شکرگزار پروردگار باشد و از او اطاعت کند.
4. دعوت به تفکر: قرآن کریم انسانها را به اندیشیدن در پدیدههای طبیعی دعوت میکند تا از این راه به حقیقت توحید و معاد پی ببرند و راه هدایت را بیابند.