Сураи Ан-Назиат — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «عِظَامًا»: устухонҳо.

— «نَّخِرَةً»: пӯсида, хокшуда ва резашуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони он кофиронеро ҳикоят мекунад, ки қиёматро инкор мекарданд. Онҳо бо ҳайрат ва тамасхур мегуфтанд: «Оё вақте ки мо мурдем ва устухонҳои пӯсидаву резашуда шудем, боз ба ҳаёт баргардонида мешавем?» Онҳо ин корро аз ҳад зиёд дур ва ғайриимкон меҳисобиданд ва ба ин васила баъд аз марг зинда шуданро рад мекарданд. Ҳол он ки қудрати Парвардигор аз ин ҳама бузургтар аст ва Ӯ метавонад инсонро ҳатто аз устухонҳои пӯсида боз офарад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори қиёмат решаи он дорад, ки инсон қудрати Худоро бо ақли маҳдуди худ чен мекунад.

— Қудрати Худованд номаҳдуд аст; Ӯ ҳар чизеро, ки офаридааст, метавонад бозгардонад, ҳатто агар бадан ба хок табдил ёфта бошад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба марг ҳамчун поёни ҳаёт нанигарем, балки он оғози ҳаёти ҷовидонӣ аст.

— Бовар ба қиёмат инсонро ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад ва аз гуноҳ бозмедорад.

— Худованд бо ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки офариниши аввалин аз офариниши дубора душвортар нест, пас чаро инкор мекунанд?