Surja En-Nazi'at — Ajet 12

Kuptimi i fjalëve:

• تِلْكَ (Atë) – kthimi për të cilin u premtua.
• إِذًا (Atëherë) – në atë rast, sipas tyre.
• كَرَّةٌ (Kthim) – rikthim në jetë pas vdekjes.
• خَاسِرَةٌ (Humbëse) – e dështuar, e kotë, që sjell humbje.

Tefsiri i Ajetit:

Kur jobesimtarët dëgjuan premtimin për ringjalljen dhe rikthimin në jetë pas vdekjes, ata u habitën dhe thanë me ironi dhe mohim: "Nëse ky kthim që na premtohet është i vërtetë, atëherë ai do të jetë një kthim humbës dhe i dështuar për ne!" Ata e konsideronin ringjalljen si diçka të pamundur dhe të kotë, duke menduar se nëse do të ndodhte, do të ishte vetëm për humbjen e tyre. Por në realitet, humbja e vërtetë është e tyre, sepse ata mohuan të vërtetën dhe nuk u përgatitën për atë ditë, ndërsa besimtarët do të jenë fitues.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti tregon kokëfortësinë e jobesimtarëve, të cilët talleshin me idenë e ringjalljes, duke e quajtur atë humbje, pa e kuptuar se humbja e vërtetë është mohimi i së vërtetës.
2. Na mëson se besimi në ringjallje është thelbi i fesë islame, dhe se ai që e mohon atë, e humb veten dhe jetën e përtejme.
3. Ajeti na nxit të reflektojmë mbi fuqinë e Allahut, i cili është i aftë të na krijojë përsëri, dhe të përgatitemi për atë ditë me vepra të mira.
4. Na bën të kuptojmë se tallja me të vërtetën nuk e ndryshon realitetin, por vetëm e shton dënimin për ata që e bëjnë atë.