Surat An-Nazi'at — Ayat 12

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَالُوا (qālū): padha ngucap, yaiku wong-wong kafir kang maido anane dina kebangkitan.
• تِلْكَ (tilka): iku, nuduhake marang bab kang lagi dirembug, yaiku bali urip maneh sawise mati.
• إِذًا (idzan): yen mangkono, tembung kanggo nuduhake akibat saka pangandikan sadurunge.
• كَرَّةٌ (karratun): bali maneh, bali marang kahanan urip kaya maune.
• خَاسِرَةٌ (khāsiratun): kapitunan, kekalahan, ora ana bathine, lan ora ana gunane.

2) Katrangan surat An-Nazi'at ayat 12:

Wong-wong kang maido dina kebangkitan padha ngucap kanthi ngece lan ngece: "Yen pancen bener awake dhewe bakal dibangkitage maneh sawise mati, lan bali urip kaya maune, mesthi wae bali urip iku bakal dadi bab kang rugi lan ora ana gunane." Dheweke nganggep yen bali urip maneh iku mung dongeng lan ora bakal kelakon. Dheweke rumangsa yen pancen kelakon, mesthi bakal kapitunan lan ora bakal oleh apa-apa kajaba cilaka. Iki minangka pangucape wong-wong kang atine wis kebak gumedhe lan ora gelem nampa bebener.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ngelengake marang kita supaya ora dadi wong kang maido marang dina kebangkitan, amarga maido iku tandha ati kang kebak gumedhe lan ora gelem nampa bebener.
• Dina kebangkitan iku mesthi kelakon, mula kudu padha nyiapake awake dhewe kanthi amal saleh lan taqwa marang Allah.
• Wong kang ora percaya marang dina akhirat bakal kapitunan gedhe, amarga ora ana amal kang bisa nylametake dheweke.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah mikir lan ngeling-eling bab urip sawise mati, supaya ora kesasar ing dalan kang salah.
• Kanthi ngimani dina kebangkitan, ati dadi tentrem lan semangat anggone ngibadah, amarga ngerti yen kabeh amal bakal dibales dening Allah.