Surja En-Nazi'at — Ajet 22

Kuptimi i fjalëve:

• ثُمَّ أَدْبَرَ – pastaj u kthye e iku, u largua duke u kthyer shpinën.
• يَسْعَى – vepron me të shpejtë, përpiqet, ecën me ngut (këtu nënkupton përpjekjen në të keqe dhe kundërshtimin me forcë).

Tefsiri i ajetit:

Pas asaj që Musai (paqja qoftë mbi të) i tregoi Faraonit shenjën e madhe – shkopin që u shndërrua në gjarpër dhe dorën që shkëlqeu me dritë të bardhë – Faraoni, megjithëse e pa këtë mrekulli të qartë, përsëri e mohoi Musain dhe nuk iu bind Zotit të tij. Më pas ai u largua duke i kthyer shpinën besimit dhe u tërhoq nga e vërteta, por jo duke u ndalur – ai filloi të ecë me ngut në tokë, duke u përpjekur me të gjitha forcat e tij për të kundërshtuar Musain, për të luftuar fenë e tij dhe për të përhapur çrregullim e prishje në tokë. Ai nuk u mjaftua me mohimin e tij, por u përpoq të mblidhte njerëzit dhe t'i largonte ata nga rruga e drejtë, duke treguar arrogancë dhe kokëfortësi të madhe.

Përfitimet nga ajeti:

1. Shenjat e All-llahut, sado të qarta që të jenë, nuk përfitojnë ata që kanë zemra të mbyllura dhe mendje krenare – prandaj njeriu duhet ta hapë zemrën e tij ndaj së vërtetës para se t'i vijë fundi.
2. Kundërshtimi i së vërtetës nuk mbetet vetëm në mohim, por shpesh kthehet në përpjekje aktive për të penguar rrugën e All-llahut – kjo tregon se njeriu duhet të jetë i kujdesshëm nga arroganca që e çon në humbje.
3. Ky ajet na mëson se durimi dhe qëndrueshmëria e të dërguarve përballë armiqve të tyre ishte e madhe, dhe se e vërteta përfundimisht triumfon, pavarësisht përpjekjeve të atyre që kundërshtojnë – kjo na forcon besimin dhe na bën të mos dëshpërohemi kur shohim të keqen duke u përhapur.
4. Nxitimi në të keqe dhe përdorimi i energjisë për të luftuar të vërtetën është humbje e madhe – ndërsa nxitimi në të mirë dhe përpjekja për të përhapur drejtësinë është ajo që e bën njeriun të suksesshëm në këtë botë dhe në botën tjetër.