Сураи Аль-Анфаль — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• لِيُحِقَّ: то ки ҳақро собит ва пойдор гардонад.
• الْحَقَّ: ҳақиқат, яъне ислом ва он чи Худованд фармудааст.
• يُبْطِلَ: то ки ботилро нест ва беасос гардонад.
• الْبَاطِلَ: ботил, яъне куфр ва ширк.
• كَرِهَ: бад диданд, написандиданд.
• الْمُجْرِمُونَ: гуноҳкорон, яъне мушрикон ва кофирон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ин ғалаба ва ёрии худро ба мусулмонон ба хотири он ато кард, то ҳақро собит гардонад ва исломро бо далелҳо ва нишонаҳои равшан пойдор созад, то ҳақиқати он барои ҳама ошкор шавад. Ҳамчунин мехоҳад ботилро нест кунад ва куфру ширкро беасос гардонад, то ботилии он ба ҳама равшан гардад. Ин ҳамаро Худованд анҷом медиҳад, ҳарчанд гуноҳкорон ва мушрикон инро бад дида, нахоҳанд ва аз он норозӣ бошанд. Пас Худованд ҳақро пирӯз ва ботилро мағлуб мегардонад, хоҳ онҳо бихоҳанд, хоҳ нахоҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳамеша ҳақро пирӯз мегардонад ва ботилро нест мекунад, ҳарчанд душманони ислом аз ин норозӣ бошанд.
• Мусулмон бояд бовар дошта бошад, ки ғалабаи ниҳоӣ аз они ҳақ аст ва аз сахтиҳо набояд тарсид.
• Ин оят дили мӯъминро қавӣ месозад, ки баъд аз ҳар тангӣ осонӣ ва баъд аз ҳар заъф пирӯзӣ меояд.
• Худованд ҳикмати худро иҷро мекунад, хоҳ бадхоҳон биписанданд, хоҳ написанданд, ва ин боиси тасаллии дили мӯъминон аст.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳамеша дар тарафи ҳақ бошем ва аз ботил дурӣ ҷӯем, зеро оқибати ҳақ пирӯзӣ аст.