Surja Abese — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• “Kutilel-insanu”: Mallkimi dhe largimi nga mëshira e Allahut për njeriun që refuzon të vërtetën.
• “Ma ekferah”: Shprehje habie dhe çudie për shkallën e lartë të mosbesimit të njeriut ndaj Zotit të tij, pavarësisht mirësive të mëdha që i ka dhënë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e mallkon njeriun jobesimtar dhe e dënon atë, duke u shprehur me habi se sa i madh është mosbesimi i tij ndaj Zotit që e krijoi! A nuk e sheh njeriu se nga çfarë e ka krijuar Allahu në fillim? E krijoi atë nga një pikë uji të dobët (fara), pastaj e kaloi nëpër faza të ndryshme derisa e bëri njeri të plotë. Më pas ia tregoi rrugën e së mirës dhe të së keqes, e pastaj e bëri të vdesë dhe i përgatiti vendin ku do të varroset. E kur të dojë Ai, do ta ringjallë atë pas vdekjes për llogari dhe shpërblim. Çështja nuk është ashtu siç pretendon jobesimtari dhe siç vepron ai – ai nuk e përmbushi atë që Allahu i urdhëroi: besimin dhe veprat e mira me bindje ndaj Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na bën të ditur se mosbesimi ndaj Allahut është gjëja më e rëndë dhe më e dënueshme, sepse Allahu e mallkon atë që refuzon mirësitë e Tij.
2. Na fton të mendojmë për fillimin tonë të dobët – nga një pikë uji – që të mos krenohemi dhe të mos harrojmë fuqinë e Krijuesit tonë.
3. Na mëson se Allahu nuk e ka lënë njeriun pa udhëzim; Ai ia tregoi rrugën e së mirës dhe të së keqes, prandaj njeriu nuk ka justifikim para Zotit të tij.
4. Ringjallja pas vdekjes është e vërtetë dhe e sigurt, sepse Ai që e krijoi njeriun nga hiçi, është i aftë ta rikrijojë atë për llogari dhe shpërblim.
5. Ajeti na nxit të jemi falënderues ndaj Allahut për mirësitë e Tij dhe të mos i mohojmë ato, sepse mohimi i mirësive është shkak i dënimit dhe mallkimit.