Сураи Абаса — Оят 18

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• مِنْ أَيِّ شَيْءٍ: аз кадом чиз?
• خَلَقَهُ: ӯро офарид?

1. Тафсири оят:

Ин оят ба одами кофир ва худписанд муроҷиат карда, аз ӯ мепурсад, ки аз чӣ чиз офарида шудааст, то ки дар замин такаббур кунад ва Парвардигорашро инкор намояд. Оё намебинад, ки Худованд ӯро аз оби ночиз — яъне манӣ — офаридааст? Пас Худо ӯро марҳила ба марҳила шакл дод, сипас роҳи нек ва бадро ба ӯ нишон дод, баъд ӯро миранд ва барои ӯ ҷои дафн муайян кард, ва ҳангоме ки бихоҳад, ӯро зинда мекунад ва баъд аз марг барои ҳисобу ҷазо барангезад. Одамӣ бояд дар ин андеша кунад, ки асли офариниши ӯ аз чӣ будааст, то сабаби такаббур ва кофир шудан надошта бошад. Вале кофир он чизеро, ки Худо ба ӯ фармудааст — имон ва итоат — иҷро накард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар офариниши худ андеша кунад ва бидонад, ки аз чизе ночиз офарида шудааст, то такаббур накунад.
• Худованд инсонро марҳила ба марҳила офарид ва ба ӯ роҳи хайру шарро нишон дод, ки ин нишонаи раҳмат ва ҳидояти Ӯст.
• Марг ва дафн ва баъдан зинда шудан барои ҳисобу ҷазо ҳақиқатест, ки инсон бояд ба он имон оварад.
• Имон ва итоат ба Худо вазифаи асосии инсон аст, ки кофир онро тарк кардааст.
• Ин оят инсонро ба шукргузорӣ ва фурӯтанӣ даъват мекунад ва ӯро ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят менамояд.