Сураи Абаса — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «نُطْفَة»: об нутфа, яъне қатраи об — мое, ки ҳаёти инсон аз он оғоз меёбад.

— «خَلَقَهُ»: Ӯро офарид.

— «فَقَدَّرَهُ»: Пас Ӯро андозагирӣ кард, яъне марҳила ба марҳила ва бо андозаи муайян ба вуҷуд овард.

1. Тафсири оят:

Инсонро Худованди бузург аз як қатраи ночиз — нутфа офарид. Пас аз он ки Ӯро офарид, барои ӯ андоза ва марҳилаҳои муайян муқаррар кард: аввал нутфа, баъд алақа, баъд музға ва ҳамин тавр то ба камол расидан. Ҳамаи ин марҳилаҳо бо ҳикмати Худо ва бо андозаи дақиқ сурат мегиранд. Пас инсон бояд биандешад, ки аз чӣ чизе офарида шудааст ва Қудрати Офаридгорро эътироф намояд.

1. Фоидаҳо:

— Инсон дарк мекунад, ки офариниши ӯ аз як қатраи ночиз оғоз ёфтааст; ин ӯро ба фурӯтанӣ ва шукргузорӣ водор мекунад.

— Қудрати Худованд дар офариниш ва андозагирии дақиқи марҳилаҳои ҳаёт нишон дода мешавад, ки ин ба имон ва боварӣ ба Ӯ меафзояд.

— Инсон мефаҳмад, ки ҳаёти ӯ беҳикмат ва беҳадаф нест; Худо ҳар чизро бо андоза ва ҳикмат офаридааст.

— Оят ба инсон ёдрас мекунад, ки ба Офаридгори худ бовар кунад ва аз Қуръон ва дастуроти Ислом пайравӣ намояд, то дар дунё ва охират комёб гардад.