Сураи Абаса — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• «Сабӣл»: роҳ, тариқат.
• «Яссараҳу»: осон кард, муҳайё сохт.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованд инсонро дар раҳими модар ба сурату марҳилаҳои гуногун офарид ва ӯро ба дунё овард, роҳи некӣ ва бадиро барояш равшан ва осон гардонд. Яъне Худо ба инсон қобилияти фарқ кардани ҳақро аз ботил ва интихоби роҳи дурустро ато кард, то ки бо ихтиёри худ роҳи рост ё каҷро интихоб намояд. Ин неъмати бузургест, ки Худованд ба бандаи худ арзонӣ доштааст, то ӯ дар зиндагӣ бо огоҳӣ ва фаҳм қадам гузорад.

1. Фавоид:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд инсонро танҳо нагузоштааст, балки роҳи хайрро ба ӯ нишон дода, осон кардааст.
• Инсон бояд аз ин неъмат истифода барад ва роҳи ростро интихоб кунад, то дар дунё ва охират комёб шавад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Худованд тарғиб мекунад, зеро Ӯ ҳамеша роҳи наҷотро ба мо нишон медиҳад.
• Ҳар кас масъули интихоби худ аст, пас бояд бо андеша ва тадбир роҳи дурустро пай гирад, то ба саодати ҷовидонӣ расад.