Сураи Аль-Инфитар — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— Фуҷҷор: ҷамъи «фоҷир», яъне касоне ки дар гуноҳу фисқу фуҷур афзудаанд ва ҳудуди Худоро намеписоянд.

— Ҷаҳим: оташи сӯзони ахгар, ки азоби сахти охират аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри некӯкороне, ки дар неъматҳои ҷовидонанд, Худованд ҳолати бадкоронро баён мекунад, ки онон дар оташи сӯзони ҷаҳаннам қарор мегиранд. Ин фуҷҷор касоне ҳастанд, ки дар ҳуқуқи Худо ва бандагони Ӯ кӯтоҳӣ кардаанд ва аз тоъату ибодат рӯй гардондаанд. Онҳо рӯзи қиёмат дар оташе фурӯ мераванд, ки шуълаи он ба онҳо мерасад ва ҳеҷ роҳи раҳоӣ надоранд — на метавонанд аз он берун оянд ва на марг онҳоро аз азоб халос мекунад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин фуҷҷор кофиронанд, ки ҳақро инкор карданд, вале ояти умумӣ буда, ҳар гунаҳкори фосиқро дар бар мегирад, агар бар фисқу гуноҳи худ бимирад.

1. Фоидаҳо:

— Ояти шарифа моро огоҳ мекунад, ки анҷоми фисқу гуноҳ ҷаҳаннам аст, пас бояд аз он парҳез кунем.

— Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад: некӯкорон дар неъмат ва бадкорон дар азоб хоҳанд буд.

— Моро ба тавба ва баргардонидан ба сӯи Худо тарғиб мекунад, зеро то дами марг роҳи наҷот кушода аст.

— Дар дилҳо ҳисси масъулият ва тарс аз азоби охиратро бедор мекунад, ки ин сабаби нигоҳ доштани инсон аз гуноҳ аст.

— Ва моро водор месозад, ки ба ҷои пайравӣ аз ҳавои нафс, роҳи тоъату ибодатро интихоб кунем, то аз зумраи фуҷҷор набошем.