Сураи Аль-Инфитар — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «يَصْلَوْنَهَا»: аз феъли «صَلِيَ» гирифта шуда, маънои ворид шудан ба оташ ва ҳис кардани гармии онро дорад; яъне ба оташ даромада, тафси гармии онро бо баданҳои худ мечашанд.

— «يَوْمَ الدِّينِ»: рӯзи ҷазо ва подош, яъне рӯзи қиёмат, ки ҳар кас ба амали худ мувофиқ сазо мебинад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бадкорон ва гуноҳкорон аст, ки ҳуқуқи Худованд ва бандагони Ӯро риоя накардаанд. Онҳо рӯзи қиёмат ба оташи дӯзах ворид мешаванд ва гармии сӯзони онро бо тамоми вуҷуди худ ҳис мекунанд. Онҳо аз азоби дӯзах ҳеҷ гоҳ ғоиб намешаванд — на метавонанд аз он берун оянд ва на метавонанд бо марг аз азоб раҳо ёбанд. Ин рӯз, рӯзи ҷазост, ки ҳар амал ба ҳисоб гирифта мешавад ва ҳеҷ чиз аз назари Худованд пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят огоҳии ҷиддӣ аст, ки оқибати нофармонии Худованд ва зулму беадолатӣ дар ҳаққи бандагон ба азоби сахти рӯзи қиёмат мерасонад; ин боиси он мешавад, ки инсон дар дунё боадолат ва бо тақво зиндагӣ кунад.

— Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад: то касе тавба кунад ва ба сӯи Худованд баргардад, ҳанӯз фурсат ҳаст; ин раҳмати Худовандро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад.

— Дар ёдоварии рӯзи ҷазо адолати Худованд зоҳир мешавад: ҳеҷ амали нек беподош ва ҳеҷ амали бад беҷазо намемонад; ин ба инсон умед ва масъулият медиҳад.

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад; чунин андеша ба дил оромиш ва ба зиндагӣ маъно мебахшад.

— Қуръон бо забони равшан ва таъсирбахш сухан мегӯяд, то ҳар кас — олим ё омми — аз он панд гирад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.