سورت انفطار — آیت 5

د معنا کلمې:

• عَلِمَتْ: پوهېده، خبر شوه
• نَفْسٌ: هر سړی، هر ځان
• مَا قَدَّمَتْ: هغه څه چې مخکې یې لېږلي وو (نیک او بد عملونه)
• وَأَخَّرَتْ: هغه څه چې وروسته یې پرېښودل (هغه عملونه چې نه یې کړي، او هغه نښې چې تر شا یې پرېښودلې)

تفسیر:

کله چې قیامت راشي او ټول خلک له قبرونو راژوندي شي، نو هر انسان به په بشپړه توګه پوه شي چې څه یې په خپل ژوند کې مخکې لېږلي دي — یعنې هغه نیک او بد عملونه چې یې کړي وو — او څه یې وروسته پرېښودل — یعنې هغه عملونه چې یې نه دي کړي، او همدارنګه هغه نښې او اغېزې چې له ځان وروسته یې پرېښودلې، لکه ښه یا بد اولاد، علم، صدقه جاریه، او داسې نور. په دغه ورځ به هر څوک خپل ټول حساب ویني، او هېڅ څه به ترې پټ نه وي. دا پوهه به داسې وي چې هېڅ انکار او بهانه به پکې ځای نه وي، او هر څوک به د خپلو کړنو سره سم جزا یا بدله ترلاسه کړي.

فايدې:

• دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې هر عمل چې موږ یې کوو، هېڅکله له منځه نه ځي؛ بلکې خوندي دی او په قیامت کې به مخې ته راوړل شي.
• انسان باید تل په دې فکر وي چې سبا به د خپلو کړنو حساب ورکوي، نو ځکه باید په نیکو کارونو کې بیړه وکړي او له بدو کارونو ځان وساتي.
• دا چې موږ به د هغو عملونو په اړه هم پوښتل کیږو چې موږ نه دي کړي، دا ښیي چې اسلام موږ ته د مسؤلیت احساس راکوي — نه یوازې د کړنو، بلکې د پرېښودلو په اړه هم.
• په دې آیت کې د حساب ورځې یادونه زړونو ته ډار او هیله ورکوي: ډار له بدو کړنو، او هیله له نیکو کړنو څخه چې د الله تعالی له رحمت سره مل دي.