Сураи Аль-Иншикак — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• «قُرِئَ»: хонда шуд.
• «لَا يَسْجُدُونَ»: саҷда намекунанд, яъне фурӯтанӣ ва ибодат намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки Қуръон бар онҳо хонда мешавад, саҷда намекунанд ва ба Худованд фурӯтанӣ намеоранд. Онҳо бо вуҷуди равшан будани оёти Қуръон ва даъвати он ба имон ва амали нек, рӯй мегардонанд ва ҳақро қабул намекунанд. Ин оят сарзаниш ва маломат аст барои кофирон, ки чун оёти Қуръонро мешунаванд, на ба Худо саҷда мекунанд ва на ба он чи дар Қуръон омадааст, таслим мешаванд. Онҳо аз рӯи кибру ғурур ва саркашӣ аз саҷда ба Худо ва итоат ба фармони Ӯ рӯй мегардонанд, ҳол он ки Қуръон онҳоро ба роҳи рост ва саодати дуняву охират даъват мекунад. Ин рафтори онҳо нишонаи куфр ва дурӣ аз ҳақ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд ҳангоми шунидани он ба Худо фурӯтанӣ кунем ва ба он амал намоем.
• Саҷда ва ибодат нишонаи имон ва таслим ба фармони Худост.
• Саркашӣ ва кибр аз саҷда ба Худо сабаби ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худост.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем ва ба он амал намоем, то аз зумраи кофирон набошем.
• Ҳангоми шунидани оёти саҷда, саҷда кардан суннат ва ибодат аст ва сабаби наздикӣ ба Худованд мегардад.