Сураи Аль-Бурудж — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• يُبْدِئُ: Оғоз мекунад, аз нав меофарад.
• يُعِيدُ: Бозмегардонад, дубора эҳё мекунад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Аллоҳ таоло он Зотест, ки офаринишро аз нав оғоз мекунад ва пас аз марг дубора эҳё менамояд. Ӯст, ки махлуқотро дар ибтидо аз нестӣ ба вуҷуд овард ва рӯзи қиёмат онҳоро барои ҳисобу китоб бозмегардонад. Ин оят ба қудрати бепоёни Аллоҳ таоло ишора мекунад, ки Ӯ метавонад офаринишро дубора зинда кунад, ҳамчунон ки бори аввал онро офарида буд. Ҳамчунин, ин оят ба интиқоми Аллоҳ аз душманонаш ва азоби сахти Ӯ ишора дорад, зеро Ӯст, ки ҳама чизро оғоз мекунад ва ба сӯи Худ бозмегардонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Аллоҳ таоло қодир аст ҳама чизро аз нав офарида, дубора эҳё кунад, ки ин боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба рӯзи қиёмат мегардад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, ки Аллоҳ таоло ҳамаро ба сӯи Худ бозмегардонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Аллоҳ таоло боварӣ дошта бошем ва аз азоби Ӯ битарсем, зеро Ӯ ҳама чизро медонад ва ба ҳама чиз қодир аст.
• Ин оят моро ба сӯи некӣ ва тавба ҳидоят мекунад, зеро Аллоҳ таоло ғафуру раҳим аст ва тавбаи бандагони худро қабул мекунад.