سوڕەتی تارق — ئایه‌ت 7

Wateyên Peyvên:

• الصلب (Sulb): Pişta mêran, ango hestiyê piştê yê ku stûna movikan pêk tîne.
• الترائب (Teraib): Pirrjimara "terîbe" ye, ango hestiyên sîngê jinan.

Tefsîr:

Ev ayeta pîroz a ku di derbarê afirandina mirov de ye, ji bo wan kesên ku vejîna piştî mirinê înkar dikin, nîşanekî zelal e. Xweda yê mezin dibêje: Divê mirov binêre û bifikire ka ji çi hatiye afirandin? Ew ji avekî (menî) yê ku bi lez diherike hatiye afirandin, û ev av ji navbera pişta mêr û hestiyên sînga jinê derdikeve. Ev yek nîşan dide ku afirandina mirov bi xwe jî ecêbekî mezin e, çawa ku ew ji vê ava lawaz hatiye afirandin.

Xweda yê ku mirov ji vê ava biçûk afirandiye, bêguman dikare wî piştî mirinê dîsa vejîne. Ji ber ku afirandina cara yekem ji vejandina cara duyem mezintir û dijwartir e. Gelo ew kesê ku dikare ji tunebûnê afirandinê bike, nikare tiştê ku hatiye afirandin dîsa vegerîne?

Ev ayet bangî mirov dike ku li ser hêza Xweda yê mezin bifikire û bizanibe ku vejîna piştî mirinê ne tiştekî dûrî aqil e. Xweda yê ku her tiştî bi hêza xwe afirandiye, ji bo vegerandina mirov ji nû ve jî bi hêz e. Ji ber vê yekê, divê mirov ji vê rastiyê îbretê bigire û ji Xweda yê ku afirandina wî ji tunebûnê kiriye, şerm bike ku wî înkar bike.

Ev ayet di heman demê de nîşanî me dide ku afirandina mirov bi saya yekîtiya mêr û jinê pêk tê, û ev yek jî nîşanekî hikmeta Xweda ye. Ji ber vê yekê, divê em ji vê afirandina ecêb re şikir bikin û ji Xweda yê ku me ji tunebûnê anîye, bi bawerî û îbadetê re rûbirû bibin. Baweriya bi vejînê piştî mirinê, mirov ji kirinên xwe yên xirab diparêze û wî ber bi kirinên qenc ve dibe, ji ber ku ew dizane ku rojekê dê li ber Xweda bisekine û hesab bide.