சூரா அத்-தாரிக் — வசனம் 7

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• الصُّلْب (ஸுல்ப்): மனிதனின் முதுகெலும்பு, முதுகுப் பகுதி.
• التَّرَائِب (தராயிப்): மார்பெலும்புகள்; இது "தரீபா" என்பதன் பன்மை. பெண்ணின் மார்பு எலும்புகள் என்பது முதன்மையான பொருள். சில அறிஞர்கள் இது ஆண் மற்றும் பெண் இருவரின் மார்புப் பகுதி எலும்புகளையும் குறிக்கும் என்றும் கூறியுள்ளனர்.

விளக்கம்:

மனிதன் தன்னைப் படைத்த இறைவனின் ஆற்றலைக் கவனிக்காமல், மறுமையில் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவதை மறுக்கிறான். அவன் சிந்திக்க வேண்டியதில்லையா: அவன் எதிலிருந்து படைக்கப்பட்டான்? அவன் ஒரு சிறு துளி இந்திரிய நீரிலிருந்து படைக்கப்பட்டான். அந்த நீர் விரைவாக வெளியேற்றப்பட்டு, கர்ப்பப்பையை அடைகிறது. அது ஆணின் முதுகெலும்புக்கும் பெண்ணின் மார்பெலும்புகளுக்கும் இடையிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. இந்த நுட்பமான, பலவீனமான நீர்த்துளியிலிருந்து மனிதனை முதன்முதலில் படைத்த இறைவன், அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவும் நிச்சயமாக வல்லவன். ஏனெனில், மறுபடி படைப்பது முதல் படைப்பை விட எளிதானதே.

பயன்கள் (சிந்தனைக்குரிய பாடங்கள்):

1. இறைவனின் ஆற்றலை உணர்தல்: மனிதனின் படைப்பு இவ்வளவு எளிய நீர்த்துளியிலிருந்து நிகழ்ந்திருந்தால், மறுமையில் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பது இறைவனுக்கு மிகவும் சுலபமான காரியமே. இது நம் இதயங்களில் இறைவனின் மீதான நம்பிக்கையையும், அவனது வல்லமையின் மீதான உறுதியையும் அதிகரிக்கிறது.
2. மனிதனின் தாழ்மை: மனிதன் தனது தோற்றம் ஒரு அற்பமான நீர்த்துளி என்பதை உணரும்போது, அவனிடம் கர்வம் கொள்ளவோ, ஆணவம் கொள்ளவோ இடமில்லை. இது அவனை பணிவும், நன்றியுணர்வும் கொண்டவனாக மாற்றுகிறது.
3. மறுமை நம்பிக்கையின் உறுதிப்பாடு: இந்த வசனம் மறுமையில் நம்பிக்கை கொள்ளாதவர்களுக்கு ஒரு தெளிவான பதிலை அளிக்கிறது. முதல் படைப்பை நினைவுபடுத்துவதன் மூலம், மறுபடி படைப்பதற்கான சாத்தியத்தை மனதில் பதிய வைக்கிறது.
4. படைப்பின் நுட்பத்தை சிந்தித்தல்: மனித உடலின் இந்த அற்புதமான அமைப்பைப் பற்றி சிந்திப்பது, அல்லாஹ்வின் ஞானத்தையும், அவனது படைப்புத் திறனையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இது நம்மை இறைவனை அதிகம் வணங்கவும், அவனுக்கு நன்றி செலுத்தவும் தூண்டுகிறது.