Surat At-Tariq — Ayat 7

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَخْرُجُ (yakhruju): metu, mijil.
• الصُّلْبِ (aṣ-ṣulbi): balung mburi, yaiku péranganing awak sing kuwat ing wong lanang.
• التَّرَائِبِ (at-tarā'ibi): iku jamak saka تَرِيبَة (tarībah), tegesé balung-balung dhadha, yaiku péranganing awak ing wong wadon.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki isih nyambung karo ayat sadurungé, yaiku Gusti Allah ngajak manungsa supaya mikir saka apa dhèwèké digawé. Banyu sing metu lan mili kanthi cepet iku metu saka antarané balung mburi wong lanang lan balung dhadha wong wadon. Saka banyu sing kaya ngono mau, Gusti Allah nitahaké manungsa. Mula, wong sing maido anané dina kebangkitan mesthi mikir: apa ora bisa Gusti Allah sing wis nitahaké manungsa saka banyu sing ringkih iki, bali nguripaké manungsa manèh sawisé mati? Mesthi wae kuwasa, amarga nitahaké saka wiwitan iku luwih angel tinimbang mung nguripaké manèh. Dadi, ayat iki nuduhaké kuwasané Gusti Allah lan dadi bukti yèn dina kebangkitan iku mesthi ana.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké manungsa supaya ora gumedhe lan gelem mikir asal-usulé dhéwé, yaiku saka banyu sing ringkih, supaya tambah ngerti yèn kabèh iku mung saka kuwasané Gusti Allah.
• Nambah keyakinan yèn Gusti Allah iku Maha Kuwasa nguripaké manungsa manèh sawisé mati, mula ora perlu mangu-mangu marang dina akhirat.
• Nuduhaké yèn Islam iku agama sing ngajak manungsa mikir lan nggunakaké akal, ora mung percaya tanpa dhasar.
• Ndadèkaké ati luwih tentrem lan seneng ngibadah, amarga ngerti yèn Gusti Allah sing nitahaké kita mesthi bisa njaga lan paring urip ing donya nganti akhirat.