سورت اعلی — آیت 11

د معنا کلمې:

• یَتَجَنَّبُ: ځان لرې ساتل، ترې تېښته کول.
• الْأَشْقَى: تر ټولو بدبخته، هغه څوک چې په کفر او نافرمانۍ کې تر نورو ډېر مخکې تللی وي.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو کسانو په اړه خبرې کوي چې د قرآن د پند او نصیحت څخه ځان لرې ساتي. هغه څوک چې تر ټولو بدبخته دی، یعنې هغه کافر چې د خپل رب له وېرې څخه خالي دی، د دې ذکر او پند نه مخ اړوي او ترې تېښته کوي. دا هغه څوک دی چې په آخرت کې به د جهنم په لویه اور کې داخل شي، د هغه د تودوخې او سختۍ به ګاللی وي، او هلته به نه مري چې آرام ومومي، او نه به داسې ژوند کوي چې ورته ګټه ورسوي. دا هغه کس دی چې د کفر له امله یې بدبختي مخکې ثابته شوې ده، او د الله له لارښوونې او د قرآن له پند څخه یې ځان محروم کړی دی.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې د قرآن پند یوازې هغو کسانو ته ګټه رسوي چې د الله له وېرې څخه زړونه یې ډک وي؛ څوک چې له دې وېرې خالي وي، هغه به د حق له لارې بې برخې پاتې شي.
• مونږ باید تل د قرآن د نصیحت اورېدلو ته چمتو واوسو او له هغو کسانو څخه واوسو چې د پند اورېدلو ته غوږ نیسي، نه له هغو کسانو څخه چې ترې تېښته کوي.
• دا آیت د کفر او نافرمانۍ د بد پایلې خبرداری راکوي، چې بدبختي د انسان په خپل لاس او د حق له ردولو څخه پیدا کېږي، او دا مونږ ته د ایمان او تقوا د ساتنې لپاره هڅونه کوي.