Сураи Аль-Фаджр — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «التُّرَاث»: мерос, яъне молу мулки аз мурдагон боқимонда.

— «لَمًّا»: сахт ва пурра ҷамъ кардан; «аклан ламман» яъне хӯрдани мерос ба таври комил ва бебоқимонда, бо роҳи зулму таҷовуз.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи сарзаниши онҳоест, ки дар оятҳои пеш аз он зикр шудаанд. Худованд мефармояд, ки шумо мероси боқимондаро бо ҳирсу тамаъ ва ба таври пурра мехӯред, ҳаққи дигаронро, бахусус занон ва кӯдакони хурдсолро, ки дар мерос ҳақ доранд, поймол мекунед ва тамоми молро ба худатон мегиред. Ин кор на танҳо ҳаромхӯрӣ, балки зулм ба заифон ва беэътиноӣ ба ҳуқуқи онҳост. Дар замони ҷоҳилият одати бад чунин буд, ки занон ва кӯдаконро аз мерос маҳрум мекарданд ва мардҳои қавӣ тамоми молро тасарруф менамуданд. Қуръон ин рафторро бад ва нораво медонад ва бандагони худро аз он бозмедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз ҳирси дунё ва тамаъкорӣ дур бошад, зеро ҷамъ кардани мол бо роҳи номардумӣ ва зулм ӯро ба ҳалокат мебарад.

— Ҳуқуқи заифон, ятемон ва занон дар мерос бояд пурра риоя шавад; ин адолат ва раҳмат дар Ислом аст.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки мол амонат аст ва бояд ба таври ҳалол ва одилона ба даст оварда шавад ва сарф гардад.

— Ислом дини адолат ва ҳимояи ҳуқуқи ҳамаи қишрҳои ҷомеа, бахусус заифон, мебошад; пайравӣ ба он сабаби некбахтии дунё ва охират мегардад.