Сураи Ад-Духа — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ضَالًّا»: дар ин ҷо маънои гумроҳӣ дар роҳи куфр нест, балки маънои надонистан ва огоҳ набудан аз роҳи шариат ва дастурҳои он аст. Яъне ту аз донистани китоб ва имон огоҳ набудӣ.

— «فَهَدَىٰ»: пас туро ба роҳи рост ҳидоят кард ва ба сӯи шинохти шариат ва имон роҳнамоӣ намуд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) хотиррасон мекунад, ки ӯро дар ҳоле ёфт, ки аз донистани китоб ва имон огоҳ набуд ва аз дастурҳои шариат хабар надошт. Пас Худо ӯро ҳидоят кард ва ба сӯи роҳи рост роҳнамоӣ намуд. Ин ҳидоят аз рӯи фазлу раҳмати Худо буд, на аз рӯи дониш ва кӯшиши худи ӯ. Худо ӯро ба он чизе омӯхт, ки намедонист ва ба амалҳои некӯ муваффақ гардонд. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва Ӯст, ки бандаро ба роҳи рост роҳнамоӣ мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандагони худро танҳо намегузорад ва онҳоро аз торикӣ ба рӯшноӣ ҳидоят мекунад.

— Ҳидоят неъмати бузурги Худост ва ҳар кас ба он ниёз дорад, ҳатто Паёмбар (с) низ аз ҷониби Худо ҳидоят шудааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки донистани китоб ва имон неъматҳои Худо ҳастанд ва бояд барои онҳо шукр гӯем.

— Худо ҳар касро, ки хоҳиш дошта бошад, ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ҳеҷ кас бе фазлу раҳмати Ӯ наметавонад ба ҳақиқат бирасад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар гумроҳ метавонад бо таваккул ба Худо роҳи ростро пайдо кунад ва ба ислом меҳрубон шавад.