Сураи Ад-Духа — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• عَائِلًا: фақир, ниёзманд, касе ки дороии кофӣ надорад.
• أَغْنَىٰ: бой гардонд, бе ниёз кард.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) хитоб карда, мефармояд, ки Ӯ туро фақир ва ниёзманд ёфт, сипас туро бой гардонд ва аз дигарон бе ниёз кард. Ин бойшавӣ ҳам бо додани ризқу сарват аст ва ҳам бо қаноат ва сабри дил, ки Худованд дар дили ту ҷой дод. Пас ту на танҳо аз молу дороии дунё, балки аз сарватмандии дил ва қаноат низ баҳраманд шудӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ҳамеша бандагони худро дар ҳоли ниёзмандӣ фаромӯш намекунад ва ба онҳо кӯмак мерасонад.
• Фақирӣ набояд сабаби ноумедӣ гардад, зеро Худованд қодир аст ҳар лаҳза ҳолатро тағйир диҳад.
• Сарвати ҳақиқӣ танҳо мол нест, балки қаноат ва оромии дил низ сарват аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованд таваккул кунем ва аз ризқи Ӯ розӣ бошем.
• Паёмбар (с) намунаи олӣ дар сабр ва қаноат аст, ки бояд аз ӯ ибрат гирем.